Kluczowe liczby
Kto walczy
Filipiny
- Siły Zbrojne Filipin (dywizje piechoty Armii Filipińskiej)
- Filipińska Policja Narodowa
- Obywatelskie Zbrojne Jednostki Geograficzne (CAFGU)
- NTF-ELCAC
- Stany Zjednoczone (pomoc w dziedzinie bezpieczeństwa)
Komunistyczna Partia Filipin – Nowa Armia Ludowa – Narodowy Front Demokratyczny
- Dowództwa regionalne Nowej Armii Ludowej (Negros, Wschodnie Visayas, Południowe Mindanao itd.)
- Podziemne organizacje masowe
- Brak (według doniesień – zagraniczne sieci solidarnościowe)
Liczebność sił to szacunki personelu lub bojowników, zwykle z IISS, oświadczeń rządowych lub raportów specjalistycznych; siły nieregularne są szczególnie trudne do policzenia. „(wg doniesień)” oznacza wsparcie zewnętrzne, któremu wspierający zaprzecza lub którego nie potwierdził.
Tło
CPP została odtworzona w 1968 r., a jej zbrojne skrzydło, NPA, w marcu 1969, nawiązując do wcześniejszej rebelii Hukbalahap. Rebelia osiągnęła szczyt w latach 80., gdy liczyła około 25 000 bojowników, po czym osłabła po upadku Marcosa, wewnętrznych czystkach i kolejnych rozmowach pokojowych prowadzonych za pośrednictwem Narodowego Frontu Demokratycznego (NDF). Rozmowy za prezydentury Duterte załamały się w 2017 r.; rząd uznał CPP-NPA za organizację terrorystyczną i powołał Krajową Grupę Zadaniową ds. Zakończenia Lokalnego Komunistycznego Konfliktu Zbrojnego (NTF-ELCAC), łączącą operacje wojskowe z amnestią i „lokalnymi” programami pokojowymi.
Za prezydentury Marcosa Jr. wojsko deklaruje systematyczną likwidację frontów partyzanckich: z około 2200 bojowników w 2023 r. do 1111 w listopadzie 2024, przy zaledwie czterech pozostałych „osłabionych” frontach. Rozmowy rozpoznawcze z NDF przyniosły wspólne oświadczenie w Oslo w listopadzie 2023, ale nie doszło do formalnych negocjacji. CPP kwestionuje dane wojska, a NPA nadal urządza zasadzki na odizolowane patrole i zabija osoby podejrzewane o bycie informatorami.
W 2026 r. ostatnie bastiony rebelii to południowa i północna część wyspy Negros, Samar oraz enklawy na Mindanao. W starciu w Toboso 19 kwietnia 2026 zginął m.in. dowódca Frontu Północnego Negros Roger Fabillar; sekcje zwłok i misja wyjaśniająca wskazały na ostrzał na oślep i ofiary wśród cywilów, czemu wojsko zaprzecza. Ambasada USA ostrzegła Amerykanów przed werbunkiem do NPA po śmierci dwóch osób z obywatelstwem USA w tym starciu. W maju 2026 NTF-ELCAC ogłosiła „całkowite pokonanie” NPA na Negros, jednak w październiku 2026 NPA przyznała się do trzech „karnych” zabójstw w południowej części Negros.
Ostatnie wydarzenia
- 12 października 2026NPA przyznaje się do zabicia trzech cywilów w południowej części Negros w ciągu dziewięciu dni, oskarżając ich o gwałt, działalność wywiadowczą i zabójstwo rolnika. źródło ↗
- 18 września 2026Czterech partyzantów NPA poddaje się wraz z ciężką bronią w prowincjach Eastern Samar i Northern Samar. źródło ↗
- 15 sierpnia 2026Misja wyjaśniająca organizacji społeczeństwa obywatelskiego stwierdza, że wojsko w Toboso „strzelało na oślep” i zabiło dziewięciu cywilów; armia utrzymuje, że wszyscy zabici byli walczącymi. źródło ↗
- 31 maja 2026Kolejnych trzech członków NPA poddaje się w miarę rozpadu komitetu regionalnego Północno-Wschodniego Mindanao (Caraga). źródło ↗
- 24 maja 2026Przedstawiciel kierownictwa NTF-ELCAC nazywa straty na Negros „nieodwracalnym upadkiem” pozostałej komunistycznej infrastruktury zbrojnej. źródło ↗
- 19 kwietnia 2026Starcie w Toboso – najkrwawsze starcie NPA z wojskiem od ponad czterech lat; ambasada USA wydaje ostrzeżenie dotyczące werbowania Amerykanów przez NPA. źródło ↗
Kalendarium
- 29 marca 1969Powstaje Nowa Armia Ludowa jako zbrojne skrzydło odtworzonej Komunistycznej Partii Filipin.
- 25 lutego 1986Upadek Marcosa; pod koniec lat 80. NPA osiąga szczyt liczebności – około 25 000 bojowników – po czym następują wewnętrzne czystki i rozłamy.
- 23 listopada 2017Prezydent Duterte zrywa rozmowy pokojowe z NDF, a później uznaje CPP-NPA za organizację terrorystyczną; w 2018 r. powstaje NTF-ELCAC.
- 28 listopada 2023Rząd i NDF podpisują w Oslo wspólne oświadczenie, uzgadniając zbadanie możliwości wznowienia procesu pokojowego.
- 19 listopada 2024AFP informują, że siły NPA zmalały do 1111 bojowników i czterech osłabionych frontów.
- 19 kwietnia 2026Starcie w Toboso w prowincji Negros Occidental: według wojska zginęło 19 członków NPA; według CPP i misji wyjaśniającej – 10 rebeliantów i 9 cywilów, w tym dwie osoby z obywatelstwem USA.
- 24 maja 2026NTF-ELCAC ogłasza „całkowite pokonanie” NPA na Negros; według doniesień rozpada się również front w regionie Caraga.
- 12 października 2026NPA przyznaje się do trzech „karnych” zabójstw cywilów w południowej części Negros w dniach 4–12 października.
Ofiary i przesiedlenia w szczegółach
| Miara | Dolny | Górny | Co obejmuje liczba · źródło |
|---|---|---|---|
| Zabici ogółem (narastająco) | 40 000 | 43 000 | Powszechnie przytaczane szacunki mówią o ponad 40 000 zgonów od 1969 r. (walczących i cywilów); nie istnieje wiarygodne łączne zestawienie. en.wikipedia.org ↗ |
| Zabici kombatanci | – | – | Brak zbiorczych aktualnych danych. |
| Zabici cywile | – | – | Brak zbiorczych danych; NPA przyznała się do zabicia trzech cywilów w południowej części Negros w dniach 4–12 października 2026, a misja wyjaśniająca twierdzi, że w Toboso w kwietniu 2026 zginęło dziewięciu cywilów. brigadanews.ph ↗ |
| Ranni | – | – | Brak zbiorczych danych. |
| Zgony w ostatnich 12 miesiącach | 25 | – | Wartość minimalna na podstawie udokumentowanych incydentów: 10–19 zabitych w Toboso (19 kwietnia 2026), 3 cywilów zabitych przez NPA na Negros (październik 2026) oraz inne starcia odnotowane przez PSA Intelligence; żadna instytucja nie publikuje rocznej sumy. reports.psaintelligence.com ↗ |
| Przesiedleni wewnętrznie | 653 | 653 | Podczas starć w kwietniu 2026 ewakuowano mieszkańców Salamanca i San Jose w gminie Toboso; brak danych o szerszych przesiedleniach. en.wikipedia.org ↗ |
| Uchodźcy za granicą | – | – | Nie dotyczy. |
Klasyfikacja intensywności: Nie opublikowano zbiorczego bilansu ofiar za 2026 r. PSA Intelligence odnotowało w 2025 r. 166 incydentów przemocy związanych z NPA (w tym 131 starć zbrojnych); samo starcie w Toboso 19 kwietnia 2026 pochłonęło 10–19 ofiar, a mniejsze starcia, kapitulacje i „karne” zabójstwa dokonywane przez NPA trwają, więc bilans z 12 miesięcy sięga kilkudziesięciu ofiar..
Kraje dotknięte konfliktem
Najczęściej zadawane pytania
Kto walczy w konflikcie „Filipiny – rebelia komunistyczna (CPP–NPA)”?
Filipiny (Siły Zbrojne Filipin (dywizje piechoty Armii Filipińskiej), Filipińska Policja Narodowa, Obywatelskie Zbrojne Jednostki Geograficzne (CAFGU), NTF-ELCAC), wsparcie: Stany Zjednoczone (pomoc w dziedzinie bezpieczeństwa); przeciwnik: Komunistyczna Partia Filipin – Nowa Armia Ludowa – Narodowy Front Demokratyczny (Dowództwa regionalne Nowej Armii Ludowej (Negros, Wschodnie Visayas, Południowe Mindanao itd.), Podziemne organizacje masowe), wsparcie: Brak (według doniesień – zagraniczne sieci solidarnościowe).
Ile osób zginęło?
Szacunki mówią o 40 000–43 000 zabitych stan na 12 października 2026. Powszechnie przytaczane szacunki mówią o ponad 40 000 zgonów od 1969 r. (walczących i cywilów); nie istnieje wiarygodne łączne zestawienie. Dane pochodzą ze źródeł wymienionych na tej stronie i różnią się metodą; zastrzeżenia podano powyżej.
Czy Filipiny – rebelia komunistyczna (CPP–NPA) nadal trwa w 2026 r.?
Stan na 19 października 2026: Niska intensywność — Najdłużej trwająca rebelia komunistyczna w Azji, prowadzona od 1969 r. przez Nową Armię Ludową (NPA) Komunistycznej Partii Filipin, jest w najsłabszym momencie w swojej historii: pod koniec 2024 r. wojsko oceniało siły NPA na około 1100 bojowników i cztery osłabione fronty partyzanckie, a w 2026 r. ogłosiło „upadek” frontów na Negros i w regionie Caraga. Przemoc utrzymuje się na niskim poziomie, głównie na wyspach Negros i Samar oraz w części Mindanao; najkrwawsze od lat starcie miało miejsce 19 kwietnia 2026 w Toboso w prowincji Negros Occidental, gdzie według wojska zginęło 19 rebeliantów, a według ustaleń organizacji społeczeństwa obywatelskiego – 10 rebeliantów i 9 cywilów, w tym dwie osoby z obywatelstwem USA.
Kiedy się zaczął?
Obecna faza rozpoczęła się 29 marca 1969, ale sam konflikt sięga 1942 r. — 57 lat, 6 miesięcy temu.
Źródła
- PSA Intelligence — Philippines annual communist insurgency report 2026 reports.psaintelligence.com
- Wikipedia — Toboso encounter en.wikipedia.org
- South China Morning Post — are the communist rebels defeated? (Mar 2026) scmp.com
- GMA News — AFP: NPA down to 4 weakened fronts, 1,100 rebels (Nov 2024) gmanetwork.com
- Wikipedia — Communist rebellion in the Philippines en.wikipedia.org
Więcej konfliktów
Wojna domowa w Mjanmie (rząd wojskowy kontra NUG/PDF i etniczne organizacje zbrojne)
Wojna afgańsko-pakistańska (rząd talibów kontra Pakistan)
Pakistan — rebelia TTP w Chajber PasztunchwieRebelia w Beludżystanie (separatyści beludżyjscy kontra Pakistan)
Rebelia naksalitów i maoistów (Indie)
Konflikt graniczny tajlandzko-kambodżańskiPrzemoc etniczna w Manipurze (społeczności Meitei, Kuki-Zo i Naga)
Filipiny – islamistyczna działalność zbrojna na Mindanao (Dawlah Islamiya, resztki BIFF)Cytowanie tej strony i link do niej
Glostats. (2026). Filipiny – rebelia komunistyczna (2026). Pobrano 21 października 2026 z https://glostats.com/pl/konflikty/philippines-npa-insurgency/<a href="https://glostats.com/pl/konflikty/philippines-npa-insurgency/">Filipiny – rebelia komunistyczna (2026)</a> — GlostatsDane z tej strony można cytować, przedstawiać na wykresach i publikować ponownie, o ile zostanie podane źródło z linkiem do strony. Warunki · Pobierz dane w formacie CSV · Osadź licznik na żywo.
Ta strona podsumowuje publicznie dostępne doniesienia i nie opowiada się po żadnej ze stron. Dane o ofiarach i siłach to szacunki zestawione 19 października 2026; metoda i data każdej liczby podane są przy jej źródle. Strona wygenerowana 2026-10-21. Jak działa ten monitor.